Widoki Motławy 19 lipca 2018. Archeologia sprzętu fotograficznego.

Fajnie jest pochodzić sobie i popstrykać zdjęcia nie mające może wielkiej wartości artystycznej, ale stanowiące zapis pewnego kreślonego momentu. Fajniej jeszcze jest użyć do tego zabytków. W tym przypadku fociłem zabytkową Zorką S z 1957 roku, którą ok. 30 lat temu kupiłem za śmiesznie małe pieniądze od człowieka, który akurat potrzebował pilnie pieniędzy na szklaną butelkę z zawartością białego wysokoprocentowego płynu.
Tym aparatem robiłem zdjęcia w Danii, Szwecji, Hiszpanii, w Polsce oczywista to oczywistość, a ani razu mnie nie zawiódł. Jakiś czas temu wykręciłem oryginalny obiektyw Industar 3,5/50 (wersja chowana) i zamieniłem go na antycznego Summara 2/50 z zakładów Leitza, którego produkowano w okresie 1932-1936, by zastąpić go Summitarem 2/50 o innej konstrukcji optycznej i nieco ostrzejszego.
To, co jest charakterystyczne dla optyki Leici, to nie tyle rozdzielczość, bo ta we wspomnianym okresie była lepsza w obiektywach konkurenta, czyli zakładów Zeissa, co piękna plastyka i charakterystyczne rozmycie tła.
Głębia i plastyka obrazu, ładne oddanie barw oraz kontrast są zauważalne na zamieszczonych niżej zdjęciach, dokumentujących stan zabudowy/może raczej obudowy mojego ulubionego fragmentu Motławy.
Tym razem naświetliłem trzynastoletni negatyw kolorowy Konici o czułości 200 ASA. Poza usunięciem paprochów na negatywie poza lekką zmianą kontrastu nie zastosowałem żadnej specjalnej obróbki. Pogoda była przedburzowa, światło i cała aura sprawiały, że cieszyłem się mając w ręku malutki aparacik, a nie wielką lustrzankę.

Widok na Zielony Most i powstającą zabudowę Wyspy Spichrzów. 19.07.2018

Odnowiony spichlerz oraz nowy budynek po prawej. Motława kwitnie. 19.07.2018

Stan od lat niezmienny, z butwiejącym wrakiem kutra na pierwszym planie. 01.07.2018

Bieda zgniłego Zachodu.

Będąc na wakacjach w Danii i Szwecji nagle zdałem sobie sprawę z tego, że owe rzekomo zamożne społeczeństwa zachodnie są biedne niczym mysz kościelna! Proszę spojrzeć, jakimi starymi pojazdami muszą poruszać się ci rzekomo bogaci ludzie! Stare rzęchy sprzed dziesiątków lat, nadludzkim wysiłkiem utrzymywane w dobrej kondycji, bo ich właścicieli nie stać na nic więcej!
W pewną niedziele na rynku małego szwedzkiego miasteczka Ronneby (bieda piszczy, drewniane domy zaraz koło centrum, dla przykrycia ubóstwa właścicieli pomalowane na różne krzykliwe kolory) ujrzałem widok, który ścisnął mi serce i wzbudził współczucie dla biednych Szwedów, których nie stać nawet na nowe samochody produkcji chińskiej (nie widziałem ani jednego, nie mówiąc o wozach koreańskich).
Ustawili swoje samochody pośrodku rynku, rozmawiając między sobą z poważnymi minami. Zapewne wspierali się wzajemnie w biedzie. Potem ruszyli dokądś wielką grupą - domyśliłem się, że po to, by w razie awarii sprawne pojazdy holowały dalej te zepsute.
Zamyśliłem się nad zmiennością losu, radując się zarazem, iż żyję w cudownym, rozwijającym się pomyślnie pod mądrymi rządami kraju.

Właściciele oraz znajomi zebrali się, by się wspierać moralnie w biedzie - strasznie stare są ich samochody.

Biedni starsi państwo, nie stać ich na nowy wóz.

Czerwony lakier nie jest w stanie ukryć wieku samochodu. U nas Warszawy i Syrenki wymieniono już dawno na lepsze modele.

Właściciel ma troskę wyrytą w rysach twarzy.

Domyśliłem się, iż sprawne pojazdy będą holowały zepsute w razie awarii.

A to Kopenhaga - tam też nie jest lepiej. Samochód nie ma nawet dachu i jest tylko dwuosobowy.

Oldtimery analogowo.

Wykonane na Fuji Velvii 100, Nikon F100, w gorący dzień lipcowy.

Piknik oldtimerowy w niedzielę 7 lipca 2013.

Nie jest to może wielka sztuka - poza sztuką jazdy czymś takim, ale za to było bardzo sympatycznie i pogoda dopisała.