Zabawy kliszakami 9 x 12 cm

Pobawiłem się nieco pożyczonymi zabytkowymi kliszakami z lat 20-tych XX w. na płytki szklane formatu 9 x 12 cm. Na szczęście udało się znaleźć wkładki umożliwiające zastosowanie błon płaskich. Dla taniości użyłem materiału RTG Fuji. Zapozowała sama natura 21.05.2023.

Bergger Pancro400 w HC-110 moczony.

 Widząc zmniejszającą się dramatycznie ilość rolek błon średnioformatowych w chłodziarce nabyłem kilka świeżych produktów, w tym francuski wynalazek Bergger Pancro400 (produkowany przez Ilforda). Nie znając go zupełnie wywołałem po sprawdzeniu wszelkich możliwych receptur w kodakowskim HC-110 przeterminowanym o jakieś 10 lat. Rozrobiłem go z przefiltrowaną wodą w proporcji 1:31 i wywołałem w czasie 9 minut. Zgodnie z zaleceniami producenta wcześniej wymoczyłem błonę w wodzie przez ok. 2 minuty. Potem przerywanie, dodatkowe opłukanie w wodzie, dość długie utrwalanie w fotonowskim U1, następnie płukanie pod bieżącą powolutku kranówą przez 18 minut. Na koniec Fotonal 1:500 przez 2 minuty.

Nie ukrywam, że jestem pod wrażeniem. Fotograficzny rezultat naszego z Asią spaceru po byłej stoczni przerósł moje oczekiwania. Nawet po wrzuceniu skanu na Instagrama na żałośnie małym ekraniku widać wszystkie szczegóły w światłach oraz cieniach, mimo bardzo jaskrawego południowego słońca. 

Kamera to tym razem 70-letni Rolleiflex T z Tessarem 3,5/75 oraz filtrem pomarańczowym. Do tego założona osłona przeciwsłoneczna. Pomiar 40-letnim Swierdłowskiem 4. Czas to 1/250 - 1/500 s, zaś przysłona wahała się od 8,0 do 11,0. Teraz może jakaś mało pruderyjna modelka? Zobaczymy co los przyniesie.

Punkt zwrotny.

W maju wziąłem po raz pierwszy udział w plenum zarządu ZPAF w Toruniu, przy okazji robiąc nieco zdjęć, w tym do projektowanej na sierpień wystawy "Punkt Zwrotny". Może się uda, może trzeba będzie jeszcze nad sobą popracować, ale wykonałem już kilka odbitek - oczywiście litowych. 

Wybrałem dwa zdjęcia, z których każde można potraktować nieco metaforycznie. Na jednym ująłem fragment kościoła z leżącym obok gmachem więzienia, próbując w ten sposób pokazać swoisty związek pomiędzy pokutą/czysto fizycznym cierpieniem tutaj na ziemi a wolnością ducha, już po odbyciu kary i uzyskaniu przebaczenia.

Drugie zdjęcie to dwie postaci podążające ku otwartym wrotom. Można wyobrazić sobie, że z ciasnych i pokrętnych uliczek wychodzą przez zamknięte wcześniej ciężkie i okute odrzwia na światło i wielką przestrzeń, gdzie tylko horyzont stanowi granicę.

Co do samej techniki, to prościej być nie mogło: zabytkowy Rolleiflex T z Tessarem 3,5/75 oraz żółtym filtrem, załadowany błoną Ilford HP5 Plus, później wywołaną w HC-110. Trzy odbitki wykonałem na zabytkowych papierach AGFA MCP 310 RC oraz FOTONBROM 111 K Normal. Moczyłem je wytrwale w domowej roboty litowym wywoływaczu ORWO 70. Za tę recepturę chwalę mistrza Ilińskiego, mam nadzieję, że dotrze to do niego w zaświaty i uraduje duszę. Odbitki mają format 25 x 25, jako że taki wymóg postawił organizator.

Punkt Zwrotny I. Pokuta i odkupienie. AGFA MCP 310 RC w ORWO 70.

Punkt Zwrotny II v.2. AGFA MCP 310 RC w ORWO 70.

Punkt Zwrotny II v.1. FOTONBROM 111 K Normal w ORWO 70.

Sesja analogowa z modelką.

 Czasami dobrze jest pofotografować w studio, zwłaszcza jeżeli jest komu zrobić zdjęcia. Tym razem było bardzo purystycznie - dwa źródła światła stałego - chiński halogen za kilkadziesiąt zł oraz lampa studyjna. Do tego dwa aparaty na statywie albo bez, błony średniego formatu oraz przeterminowany film ORWO NP7 z lat 80-tych wywołany w domowej roboty D-23. 

Zrobiłem wglądówki, by wiedzieć lepiej, z których klatek porobić odbitki litowe - też na mocno przeterminowanych papierach AGFY. Ale to za jakiś czas - do ogarnięcia są jeszcze sprawy dnia codziennego.

Nikon FE z Nikkorem 1,4/50. Film to ORWO NP7 moczony w D-23.

Rolleiflex T z Tessarem 3,5/75. Błona Fomapan 400 wywołana w HC-110 1:63.

Gdańsk nie idealny w dniu 31.01.2021.

 Dzień wart zapamiętania - chociaż na czas jakiś - z kilku względów. Po pierwsze, co najważniejsze: naświetliłem pierwszy negatyw plenerowy w 2021 roku, co wynika z różnych uwarunkowań, głównie okołopandemicznych. Po drugie: po powrocie do samochodu zaparkowanego koło kościoła Św.  Barbary znaleźliśmy mandat za parkowanie bez opłaty wetknięty za wycieraczkę - co prawda opłaty w strefie czerwonej obowiązują od czerwca ubiegłego roku, ale wcześniej przez lata całe w weekendy można było postawić pojazd za free. Inwencja gdańskich rajców w wymyślaniu nowych obciążeń - bez rekompensaty np. w postaci asfaltu bez dziur, dobrych oznakowań czy czystych (albo posypanych piaskiem lub solą zimie) chodników jest coraz bardziej irytująca. Mam nadzieję, że znajdzie to swój wyraz w wynikach kolejnych wyborów samorządowych. 

I po trzecie wreszcie: negatyw Fomy 400 wywołałem w samodzielnie złożonym D76. Poszczególne składniki chemiczne liczyły sobie po kilkadziesiąt lat, co jednak nie przeszkodziło powstaniu pięknie działającego wywoływacza. Ziarno jest umiarkowanie duże, szczegóły w światłach i cieniach są ładnie wypracowane, jestem więc zadowolony. Pogoda była taka sobie; rozproszone światło sprawiło, że detale architektoniczne utrwaliły się w pełnej krasie, aczkolwiek wolałbym nieco bardziej kontrastowe światło z boku w przypadku kamieniarki, która z natury jest szara i nie zawsze czytelnie wychodzi.

Jak zwykle, w chwili powrotu do domu zza chmur wyszło słońce. Negatyw zdążyłem wywołać przed obiadem - 5,5 minuty w temperaturze 22,5 stopnia C. Korektę czasu dla podwyższonej temperatury wprowadziłem zgodnie z tabelą Ilforda ze starego opakowania po wywoływaczu. Aparat to czcigodny 70-letni Rolleiflex T z ostro rysującym Tessarem 3,5/75 i z żółtym filtrem. Teraz kolej na kilka odbitek litowych, być może podwójnie wywoływanych dla uzyskania ciekawszych efektów kolorystycznych oraz kontrastu. Skany bez jakichkolwiek ingerencji cyfrowych poza programowym usunięciem pyłków.

Analogowo, powoli, spokojnie...

Mamiya C330F jest przedostatnim aparatem średnioformatowym z długiej serii, która była jedyna w swoim rodzaju. Otóż Mamiye serii 2, 22, 220 czy też 3, 33, 330 były dwuobiektywowymi lustrzankami z wymienną optyką.
Żadna inna lustrzanka dwuoka nie posiadała takiej możliwości. Obiektywy były zacne, i nie ustępują zbytnio rozdzielczością np. dalmierzowej Mamiyi 6. Oczywiście Rolleiflex czy Haselblad mają obiektywy z wyższej półki, lecz znacznie droższe.
Moje ulubione szkło do M330F to obiektyw (a raczej czołówka z dwoma obiektywami - jednym zdjęciowym, a drugim celowniczym) 105 mm o świetle 3,5, będący kopią Heliara firmy Voigtlaender, opracowanego przez Hansa Hartinga w 1900 roku. Była to próba modyfikacji obiektywu "Triplet" Cooke'a, później znana najszerzej jako "Hektor" Leitza. Konstrukcja optyczna to 5 elementów w 3 grupach. Daje piękne rozmycie tła przy bardzo dobrej ostrości. Ale te zdjęcia przy innej okazji.
Pokazane niżej obiektywy są następujące: 180 mm f 4.5 - 5 elementów optycznych w 3 grupach. Pod względem konstrukcyjnym najbardziej przypomina "Ernostara" firmy Bertele z 1920 r.
Obiektyw 135 mm f4.5 to konstrukcja składająca się z 4 elementów w 3 grupach. Jest to układ "Tessara", a więc legendarnego i bardzo ostrego obiektywu, który mutował w niezliczonej ilości modeli po zniesieniu niemieckich patentów po wojnie. Można go porównać do Leicowskiego "Elmara".
Obiektyw 55 mm f4.5 to najbardziej skomplikowany obiektyw dwuokiej Mamiyi - składa się z aż 9 elementów w 7 grupach. Oczywiście to nic w porównaniu ze współczesnymi zoomami składającymi się z kilkunastu soczewek. Przypomina obiektyw "Golden Navitar" Elgeeta, który był odwróconym teleobiektywem używanym w takim układzie w obiektywach szerokokątnych. Fajne, ostre szkło.

Mamiya C330F, obiektyw 180 mm. Zdjęcie robione Nikonem D610 ze starym Kalejnarem 2,8/100.

j.w.

Mamiya z obiektywem 135 mm i żółtym filtrem.

Tutaj założony najszerszy produkowany do tego urządzenia obiektyw - 55 mm.

180 mm, bez filtra, f = 8,0

180 mm, bez filtra, f = 8,0

55 mm, żółty filtr, f = 8,0

Dla porównania zdjęcie z aparatu Rolleiflex Automat z ok. 1955 r., Tessar 75 mm f3.5, filtr pomarańczowy 2,8x.

Mamiya i obiektyw 55 mm, filtr żółty 2x.

Rolleiflex z filtrem Orange 2,8x.